Memleketin evlatları düzine düzine şehit ediliyor. İçim acıyor, üzülüyorum. Şehadete eren kardeşlerim için üzülmüyorum, onlar peygamberlikten sonra en üstün makama eriştiler, ben öyle inanıyorum. Ben, geride kalanlara ve kendime üzülüyorum. Evde oturuyorum, yapabileceğim hiç bir şey yok.

Ne olabilir diye düşünüyorum. Blogumu kullanarak ne yapabilirim mesela, ne yapabiliriz. Diğer blog yazarları ile birlikte hareket ederek bir metin hazırlasak, aynı başlıkla, aynı etiketlerle bunu yayınlasak, technorati’de liste başı olsak ve bu adiliği görmezden gelen dünyanın gözüne gözüne sokmaksak. Yapılabilir mi böyle bir şey? Bilmiyorum belki de saçmalıyorum. Ben ne dediğimi bilmiyorum.

Esasında ben başbakanı karşıma alıp konuşmak istiyorum. Yav ne yapacaksanız yapın artık sayın başbakanım demek istiyorum. Yetti artık esip gürlemeler, birşeyler yapın artık demek istiyorum. Muhalefetin liderlerini karşıma alıp bugün elele vermezseniz ne zaman demek istiyorum. Bu üzerinden ekmek yenecek, oy toplanacak bir iş değildir demek istiyorum. DTPlilere ayrıca fırça çekmek, adamı hasta etmeyin, neyseniz deyin de bilelim, daha fazla kıvırmayın demek istiyorum. İstiyorum ama dostlarım istemeyle olmuyor. Keşke gerçekten yapabileceğim bir şey olsaydı.

Habire itidal çağrısı, habire başsağlığı dilekleri. Duydukça önemini yitiriyor kulaklarımda.

Allahım! Kurut şu şer çetesinin köklerini ne olur, memleketim dört bir yanına huzur, asayiş ve güven ver yarabbim. Devletimizi idare edenlere de basiret ver, feraset ver Allahım. O şehit olan gencecik kardeşlerime de makamların en güzellerini ver ne olur. Ailelerine de sabır ver. Amin, amin, amin.

Orjinal yazı: >