Memleketin evlatları düzine düzine şehit ediliyor. İçim acıyor, üzülüyorum. Şehadete eren kardeşlerim için üzülmüyorum, onlar peygamberlikten sonra en üstün makama eriştiler, ben öyle inanıyorum. Ben, geride kalanlara ve kendime üzülüyorum. Evde oturuyorum, yapabileceğim hiç bir şey yok.

Ne olabilir diye düşünüyorum. Blogumu kullanarak ne yapabilirim mesela, ne yapabiliriz. Diğer blog yazarları ile birlikte hareket ederek bir metin hazırlasak, aynı başlıkla, aynı etiketlerle bunu yayınlasak, technorati’de liste başı olsak ve bu adiliği görmezden gelen dünyanın gözüne gözüne sokmaksak. Yapılabilir mi böyle bir şey? Bilmiyorum belki de saçmalıyorum. Ben ne dediğimi bilmiyorum.

Okumaya devam et »

Hepimiz görüyoruz, hepimiz biliyoruz.
Anaların yürek yakan çığlığı yetmiş milyonun yüreğini dağladı da; kan kusan sözleri dindiremedi. Sırça köşkünden emirler yağdırıp vatanımızı kana bulamak isteyenleri sindiremedi.

Bir kez daha haince ve emelsizce kurulan bir şerefsiz tuzakla şehit ettiler kardeşlerimizi. 13 fidan ve kulakları sağır eden bir çığlık koptu gönüllerimizden; VATAN SAĞOLSUN!!!

Hoşgörünün, sevginin, sofradaki bir lokma ekmeğin paylaşıldığı bir Ramazan günü Bayramımız Ay yıldızlı Tabutunda geldi Denizli’ye. Az önce selası verildi. Meydanda adım atacak yer yok. Tek bir ses çıkıyor binlerce yürekten, RUHUN ŞAD OLSUN! Tüylerim diken diken.

Okumaya devam et »