Bugün özel bir gündü, herşeyimi hazırlamıştım ve evlilik teklifi için geri sayımı başlatmıştım. Heycanım zaten yüzüğü seçerken bile peşimi bırakmadı hiç. İnsan bir kez yaşıyor ya işte o anı doyasıya yaşamalısınız. Bende öyle yaptım nasılsa bir daha yaşayamıyacağım deyip kalbimin pompaladığı kanı doyasıya hissettim.

Giriş gelişme sonuç şeklinde değil de size kısa geçmek istiyorum.

Sabah kendim tasarımını yaptığım özel brandamı hazırladım ve öğleden sonra baskıdan aldım. 2m 3m büyük bir brandaydı ve üstünde (resmini yakında koyacağım) “Seni çok seviyorum” ortasında ikimizin kalp içerisindeki fotoğrafı altında da “Benimle Evlenirmisin?” yazıyordu. Brandayı aldıktan sonra iş çıkışında kuyumcuya gittim, her kadının istediği “şu kadarcık birşey”‘den bütçemin yettiği kadarını aldım. Sonra hemen akrabalarımın evine gittim Fikriye Teyzemiz yani Fikoş! Kendisinden rica ettim, planı anlattım. Saat 8′e kadar zor sabrettim. Nurgül’ü 8′de getirdim ve yukarıdan sallanan brandada yazana bakmasıyla şaşırması bir oldu. 10-20 saniye kadar kekeledi sanırım. Ve o mucize sözü söyledim “Benimle Evlenir misin?” Evet diyemedi, beni şaşırtan da bu oldu. Yukarıya bakmaktan “Evet” demeyi unuttu aşkım. Sonra döndü Serkan “Bu bu ne?” “Bu benim için mi?” evet aşkım dedim. “Evet” dedi. “Evlenirim.”

Herkes mutluydu gülüyordu. Umarım benim sevindiğim kadar o da beğenmiştir.

Düğüne çok az bir zaman kaldı, dünya evine emin adımlarla gidiyoruz.